Γράφει ο Νίκος Γεωργούλης
ΣΚΗΝΗ 1η: Νεαρό ζευγάρι επισκεπτών του νησιού διαμαρτύρεται εντόνως στο Γραφείο Τουρισμού γιατί του είπαμε ψέματα. “Πριν έλθουμε στο νησί σας είχαμε δει ότι υπάρχει συγκοινωνία με λεωφορεία για τα σημεία που είχαμε σχεδιάσει να επισκεφθούμε. Ερχόμενοι εδώ διαπιστώνουμε ότι δεν υπάρχει ούτε ένα δρομολόγιο. Γιατί χαλάσατε τον προγραμματισμό των διακοπών μας;”
ΣΚΗΝΗ 2η: Πριν λίγα χρόνια στη Σαντορίνη. Προσπαθώ να κινηθώ εκτός πόλης και χρειάζεται να περάσουν τρία λεωφορεία για να έρθει η σειρά μου να επιβιβαστώ.
Στη Χίο τρέχουμε πάλι και δεν φτάνουμε. Σε κανέναν δεν φάνταζε νομοτελειακό ότι η υπεραστική συγκοινωνία σύντομα θα … τινάξει τα πέταλα. Διαβάστε δεδομένα:
Α. Η πληθυσμιακή συρρίκνωση των χωριών έχει τέτοια ταχύτητα, που σύντομα θα μιλάμε για άφθονες νεκρουπόλεις. Επιβατικό κοινό, επομένως, απειροελάχιστο, ιδιαίτερα για τα πιο απομακρυσμένα και κοστοβόρα δρομολόγια.
Β. Κάθε χιώτικη οικογένεια διαθέτει από ένα ως δυο οχήματα, οπότε ακόμα μεγαλύτερη συρρίκνωση του εν δυνάμει επιβατικού κοινού.
Γ. Δρομολόγια προσαρμοσμένα στις ανάγκες των υπερηλίκων επιβατών, ο αριθμός των οποίων χρόνο με το χρόνο μειώνονταν δραματικά.
Δ. Στόλος απαρχαιωμένος και ακόμα περισσότερο διοικητική νοοτροπία απαρχαιωμένη και αδύναμη να ανταπεξέλθει στα παρελθοντικά οικονομικά βάρη.
Ε. Καμία διάθεση διασύνδεσης των δρομολογίων με το τουριστικό προϊόν του νησιού, ώστε να προκύψει μια νέα γενιά επιβατών.
Ποιος δεν τα έβλεπε όλα αυτά; Γιατί επιτρέψαμε να φτάσουμε στο χειρόφρενο πριν ασχοληθούμε, σπασμοδικά, με το πρόβλημα; Γιατί απλά στη Χίο εθιστήκαμε να σέρνουμε τα προβλήματα παρακάτω, για να τα φορτωθεί ο … επόμενος.
Έστω και τώρα ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Ας δούμε ότι δεν μπορούμε να στήσουμε ένα οικονομικά παρασητικό μοντέλο υπεραστικης συγκοινωνίας επ’ αόριστον. Χρειάζεται μια σοβαρή μελέτη που θα συμπεριλάβει όλα τα σύγχρονα δεδομένα για την κάλυψη των αναγνών του νησιού. Και κυρίως να συνδέσει τα νέα δρομολόγια με την πολυπόθητη τουριστική προοπτική. Για δυο – τρεις μήνες, σε έναν κουβά με την πρόσοδο από τα μαθητικά δρομλόγια και την στήριξη – ως ένα βαθμό – κυβερνητικού ταμείου και Αυτοδιοίκησης, ίσως δώσει τη δυνατότητα να υπάρξει ένας ελκυστικός διαγωνισμός και να ανταποκριθούν βιώσιμα Υπεραστικά ΚΤΕΛ από την υπόλοιπη χώρα.
Εναγώνιες λύσεις μπαλωμάτων δεν επιβιώνουν με μακρά διάρκεια.
Νίκος Γεωργούλης
